Kiedy zakażenia układu moczowego leczy się w szpitalu?

Leczenie zakażenia dróg moczowych u dzieci najczęściej leczy się w domu przy użyciu antybiotyku i środków przeciwbakteryjnych, np. w postaci furaginy w kroplach. Zdarza się jednak, że istnieje konieczność hospitalizacji małego pacjenta. Wskazaniem do leczenia ZUM w szpitalu jest np. podejrzenie urosepsy, czyli zakażenia ogólnoustrojowego.

Kiedy niezbędne jest leczenie szpitalne?

 

Zakażenie układu moczowego to częsta choroba u dzieci.  Podstawą leczenia ZUM jest antybiotykoterapia, jednak czasem konieczna jest hospitalizacja.

Wskazaniami do leczenia ZUM w szpitalu są:

  • zakażenie układu moczowego u niemowląt, w szczególności wiek dziecka poniżej 3. miesiąca życia,
  • ciężki stan ogólny,
  • podejrzenie urosepsy,
  • zakażenia układu moczowego na tle wad takich jak uropatia zaporowa (wada układu moczowego z przeszkodą w odpływie moczu),
  • wymioty (po pierwsze antybiotykoterapia doustna w tej sytuacji nie będzie skuteczna, po drugie – zwiększa się ryzyko odwodnienia),
  • brak tolerancji antybiotykoterapii doustnej,
  • zaburzenia odporności i inne poważne choroby przewlekłe,
  • warunki społeczne (np. w sytuacji, gdy lekarz podejrzewa, że opiekunowie nie będą w stanie zapewnić choremu dziecku dobrej opieki i leczenia w warunkach domowych, a także nie będą zgłaszać się na zaplanowane kontrole).

Jeżeli dziecko leczone jest w domu, konieczne są wizyty kontrolne u pediatry w przychodni – m.in. po to, aby skonsultować z lekarzem wynik posiewu moczu i dokonać ewentualnej modyfikacji leczenia.

Dlaczego leczenie ZUM w szpitalu bywa konieczne?

 

Trudną decyzję o umieszczeniu dziecka w placówce podejmuje lekarz wraz z rodzicami. Niezbędna jest ich pisemna zgoda na podjęcie takiego leczenia. To, czy dziecko trafi do szpitala, zależy od wielu czynników (wiek, ogólny stan zdrowia, zagrożenie sepsą). Na oddziały pediatryczne i nefrologii dziecięcej przyjmowani są najczęściej najmłodsi pacjenci, czyli niemowlęta. Objawy ZUM w tej grupie są bardzo niecharakterystyczne. Z reguły jest to jedynie gorączka. Maluch nie jest w stanie zakomunikować szczypania, pieczenia czy konieczności częstego oddawania moczu. Pobyt w szpitalu umożliwia szybsze postawienie prawidłowej diagnozy i zmniejsza ryzyko wystąpienia niebezpiecznych dla dziecka powikłań.

Poważnym zagrożeniem jest fakt, że ZUM może rozwijać się w błyskawicznym tempie. Jest to następstwem szybkiego kolonizowania dróg moczowych przez namnażające się bakterie. Wysoka temperatura w ciągu kilku lub kilkunastu godzin może przerodzić się w pierwsze objawy ogólnoustrojowego zakażenia, czyli sepsę. Ponadto zakażenie dolnych dróg moczowych może wstępować ku górze, powodując trudniejsze w leczeniu zapalenie nerek. Wówczas szybka pomoc liczona w godzinach i duże doświadczenie lekarza może zdecydować o zdrowiu i życiu dziecka.

Jak wygląda leczenie ZUM w warunkach szpitalnych?

 

Leczenie w pierwszej fazie polega na podaniu antybiotyku. W warunkach szpitalnych lek podawany jest dożylnie. Jednocześnie w trybie pilnym wykonywane jest badanie ogólne moczu i posiew moczu, którego wyniki ostatecznie zdecydują czy przyczyną pogarszającego się stanu zdrowia dziecka jest zakażenie układu moczowego, czy inna jednostka chorobowa. Dzięki badaniom laboratoryjnym i wykonaniu antybiogramu, lekarze uzyskują informację, który antybiotyk jest potencjalnie najskuteczniejszy w leczeniu infekcji. W miarę trwania leczenia lekarz zleca regularne wykonywanie badania moczu i posiewu. Bywa, że leczenie jest złożone i dziecku podaje się więcej niż jeden antybiotyk lub zastępuje jeden preparat innym.

W czasie kolejnych dni pobytu w szpitalu dziecko może liczyć na pełną diagnostykę obrazową. Służy ona ocenie czynności układu moczowego i wykryciu ewentualnych wad wrodzonych. W razie zdiagnozowania tych ostatnich, lekarz nakreśli plan dalszego leczenia. Warunkiem podjęcia terapii jest jednak wcześniejsze wyleczenie stanu zapalnego.

Co robić, kiedy dziecko wyjdzie ze szpitala?

 

Wypis ze szpitala (czyli tak zwana epikryza) będzie zawierał wyniki wszystkich badań i zalecenia co do dalszej terapii. W części przypadków konieczne może okazać się leczenie zabiegowe w specjalistycznych placówkach.

Bardzo ważne jest, by rygorystycznie podejść do zaleceń formułowanych przez lekarza. Tyczy się to szczególnie wykonywania regularnych badań moczu (badanie ogólne i posiew). Jeżeli lekarz zaordynuje farmakoterapię, należy ściśle przestrzegać dawek i – co ważne – okresu trwania leczenia. Część dzieci musi przyjmować leki zapobiegające nawrotom zakażenia. W tym przypadku stosuje się furaginę, która jest lekiem bakteriostatycznym (zapobiega namnażaniu bakterii w drogach moczowych). Preparat ten znany jest większości dojrzałych kobiet, które stawały np. przed koniecznością leczenia zapalenia pęcherza moczowego. Furagina dla dziecka starszego może być pod postacią tabletek. W przypadku niemowląt można stosować lek pod postacią kropli (zawiesina).