Badanie moczu za pomocą testów paskowych

W celu wstępnego potwierdzenia lub wykluczenia ZUM można wykonać szybki test paskowy z moczu. Test ten jednak nie pozwala wskazać rodzaju bakterii wywołującej zakażenie.

Czy szybki test paskowy pozwala wykryć ZUM u dziecka?

 

W rozpoznawaniu zakażeń układu moczowego bardzo pomocne są szybkie testy paskowe, które można kupić w aptece bez recepty. Testy te bywają także wykonywane w placówkach medycznych.

Testy paskowe pozwalają ocenić: ciężar właściwy moczu, białko w moczu, cukier (glukozę) w moczu, białe krwinki w moczu, czerwone krwinki w moczu, ciała ketonowe w moczu, składniki komórkowe w moczu, bilirubinę, urobilinogen, azotyny w moczu, czasem witaminę C. Obecność danego składnika w moczu oceniana jest za pomocą (+) – jeden plus oznacza śladową ilość, cztery plusy to duże stężenie.

Zaletą testów paskowych jest ich niska cena, możliwość wykonania badania w domu i bardzo krótki czas oczekiwania na wynik.

Wadą jest możliwość wystąpienia fałszywych wyników oraz brak możliwości rozpoznania czynnika odpowiedzialnego za zakażenie układu moczowego i jego wrażliwości na antybiotyki (test paskowy nie pokaże jaka bakteria jest odpowiedzialna za infekcję). To sprawia, że zakażenie układu moczowego rozpoznane na podstawie testu paskowego i tak należy potwierdzić badaniem ogólnym i posiewem moczu.

Jak wykonać test do badania moczu?

 

Przed wykonaniem testu paskowego obowiązują takie same zasady pobrania moczu jak w przypadku każdego innego badania moczu (opisane niżej). Mocz pobiera się do jałowego pojemniczka, po czym szczelnie się zamyka i miesza, a następnie wkłada się do niego test paskowy (trzymany tak, aby nie dotykać pól testowych) w taki sposób, aby wszystkie pola testowe były zanurzone w moczu.

Pasek wyjmuje się z moczu, po czym należy odczekać czas określony przez producenta. Następnie dokonuje się interpretacji wyniku, wykorzystując do tego skalę umieszczoną na opakowaniu.

 

Bibliografia:

  1. Brunzel N.A., Diagnostyka laboratoryjna moczu i innych płynów ustrojowych, Wrocław 2016, s. 41–53.